Kuisheidsgordel
Kuisheidsgordels werden gebruikt tot in de 17e eeuw. Het laatste patent in Duitsland is van 1903. Tegenwoordig is de kuisheidsgordel weer in zwang gekomen. Nu niet als tuchtmiddel, maar eerder als lustwerktuig. Voor meer comfort wordt nu alleen gebruikt gemaakt van leer of gummi. Ook glasvezel wordt wel gebruikt. Erg duur zijn van een neopreenlaag voorziene kuisheidgordels van edelstaal of zilver. High-tech-gordels zijn zelfs voorzien van een cijferslot. Een SM-variatie is de piercing-gordel waarbij meerdere ringen in de schaamlippen worden aangebracht. Aan deze ringen bevestigt men een metalen plaatje dat de schede-opening bedekt. De man krijgt een ring in de voorhuid en in de penishuid. Doordat beide met elkaar verbonden worden is een erectie uiterst pijnlijk. Wie voorstander is van een minder pijnlijke variatie grijpt naar de peniskoker, een afsluitbare over de penis geschoven leren huls.
Ook in Japan beleeft de kuisheidsgordel gouden tijden. In dit geval niet als erotisch speelgoed maar gewoon als bescherming. Ze gebruiken hem tegen gewelddadige aanvallers. Deze methode is echter niet onomstreden. Enerzijds provoceert de gordel de aanvallers omdat ze op weerstand stuiten, anderzijds worden ze gestimuleerd door de erotiserende SM-werking van de kuisheidsgordel. De kuisheidsgordel vindt zijn oorsprong in de middeleeuwen toen ridders langdurige veldtochten ondernamen of hun landgoed controleerden en bereisden. Omdat ze wilden vermijden dat hun vrouwen zich vermaakten met andere ridders plaatsten ze de geslachtsdelen van hun geliefden achter slot en grendel. Dit had zowel morele als ook pragmatische redenen. Zo kon namelijk elke ridder er zeker van zijn dat hij zijn eigen bruid bezat en niet het koekoeksei van de vijandige buurman in zijn nest had. De bekkengordel bezat kleine van kant voorziene gaatjes waardoor urine, uitwerpselen en menstruatiebloed konden ontsnappen. De hygiëne echter liet te wensen over en vaak ontstonden er dan ook vaginale infectieziektes, huiduitslag en gezwellen.
